This is an account of my trip to Paris and my short stay there.
It is written in a mixture of English and Persian.

اين شرح سفر من است به پاريس و اقامت كوتاهم در آن شهر.
مطلب حاضر به تركيبي از انگليسي و فارسي نوشته شده است.
 

18 ژوئن: تهران - دبي

«يه جاي خيلي بزرگ». اين احتمالاً‌ دقيق‌ترين توصيفي است كه بتوانم از فرودگاه دوبي بدهم.  فروشگاه؟ تزئينات؟ معماري؟ آره، فكر كنم فروشگاه هم داشت. پر زرق و برق هم بود... ولي راستش را بخواهيد تنها تصويري بسيار محو از ترمينال فرودگاه دبي در ذهنم مانده. شما هم اگر پروازتان با يك ساعت تآخير از تهران راه مي‌افتاد و تنها چند دقيقه قبل از حركت پرواز دومتان به فرودگاه دبي مي‌رسيد، گمان نمي‌كنم چيز بيشتري يادتان مي‌ماند. دوان دوان و به سرعت باد صرصر طول ترمينال را طي كردم و تا درهاي اتوبوس ... ببخشيد هواپيما بسته نشده بود خودم را چپاندم تو. هنوز توي صندليم جا خوش نكرده بودم كه آقاي راننده... ببخشيد خلبان زد توي دنده و راه افتاد. اوف... نزديك بود جا بمانم‌ها!
 

18 ژوئن: دبي- پاريس

صندلي بغليم يك زوج جاافتاده استراليايي بودند. آشنا شديم و بخش عمده‌اي از سفر را به اختلاط گذرانديم. هي اين شاگردهاي ما مي‌ناليدند از دست قسمتهاي لهجه استراليايي امتحان آيلتس (IELTS)، هي مي‌گفتيم خودتان را لوس نكنيد، بله مشكل است ولي زيادي بزرگش نكنيد. عاقبت آهشان ما را گرفت. دو تا گوش داشتيم دو تاي ديگر هم قرض كرديم و سعي كرديم لااقل جلوي خودمان كم نياوريم. حالا خانمه بد لهجه‌اي نداشت، ولي آقاهه،‌كه ارتودونتيست هم بود، بايد چند ترم بيايد فرايند بلكه اگر بشود شايد تا حدودي لهجه‌اش را كمي درست كنيم.

خلاصه همان چند دقيقه اول صحبت مجبور شدم دو سه بار دست به دامن اصطلاحاتي بشوم كه براي اينجور وقتها ياد بچه‌هاي فرايند مي‌دهيم:

Pardon?
I'm afraid I don't quite follow you.
I'm sorry, I missed that. What did you say?
... and that sort of thing.

مشكلاتمان كم نبود، يكهو خانمه درآمد كه:

Actually, we take pride in speaking English better than most Australians.

ما هم البته كم نياورديم و فوراً پاسخ داديم:

And rightly so! You see, it's just that I am not much used to Australian accent.

خلاصه هر جور بود نگذاشتيم آبروي فرايند پيش اجنبي‌هاي برود. ولي در اين شش هفت ساعت پرواز به‌اندازه شش هفت ترم فرايند عرقمان درآمد.

هواپيمايي امارات از مسافرانش خوب پذيرايي مي‌كند. غذاي خوب، انواع نوشيدني ... ولي مهمتر از همه برخوردشان. خيلي از من يكي خوش‌اخلاق‌ترند. تصور كنيد اگر ما هم در فرايند اين برخورد را داشتيم چه مي‌شد: (با لبخند) ميل داريد تكليفتان را نشان دهيد؟ (با لبخند) چيز ديگري ميل نداريد سر كلاس انجام بدهيم؟ (با لبخند) اگر خيلي خسته نيستيد شايد دوست داشته باشيد اين جمله را تكرار كنيد...

آقاي استراليايي همسفرم قبل از ناهار آب پرتقال سفيد سفارش داده بود، (هواپيمايي امارات دو جور آب پرتقال سرو مي‌كند، سفيد و قرمز) بنابراين به توصيه ايشان من هم با ناهارم همان را سفارش دادم. مي‌گويند آب پرتقال ويتامين ث دارد، براي طول عمر خوب است.
 

18 June: I love Paris in the springtime

"Are you excited?" was the question quite a few of my students asked me in the last few weeks before my trip, knowing it would be my first abroad. "Too old to get excited over such matters" was the answer they got.

Well, here I am in Paris now. Excited? Not really. I was right. I am too old for that. But still, not the relaxed carefree impartial observer I thought I would be.

You see, Paris is a city you could very easily fall in love with. It is beautiful. And it is not only beautiful. It is ... serene in a romantic fluid sort of way. I had heard a lot about how beautiful Paris was, I had seen postcards and films, and of course, I am too old to get excited over things, but I wasn't really prepared for what I saw.

Yes, Paris is a city very easy to fall in love with. It does have those majestic buildings with their impressive architecture, but they are not what make Paris, Paris, although they do play a role, I suppose. Paris is Paris because of its nature, it's green, very much like the north of Iran, actually; because of those lovely narrow winding cobblestoned streets; because of the numerous flower pots and flower boxes that Parisians seem to love so much, because of its marvelous romantic cloudy sky, but mostly, I suppose, Paris is Paris because of Parisians themselves. On that I will have more to tell you later.

Having been born and bred in Paris, having strolled along its cobblestoned streets, having set eyes upon this wondrous sky, having taken in this atmosphere from their early days, what choice do Parisians have to either become artists or lovers of art?

Yes, I am impressed. Paris is a beautiful city. And I am sorry I waited till I was 41 before I let myself see my first beautiful city.
 

18 ژوئن: پاريس

فرودگاه شارل دوگل پاريس
- يك خانم پليس لباس شخصي خيلي شبيه آنهايي كه در سريال‌هاي تلويزيوني اغلب آلماني مي‌بينيم: پاسپورت؟ (لطفاً مطفاً هم تو كارش نبود)
- انتظار نيم ساعته براي چمدان
- بازرسي گمرك: من همش نگران دو شيشه آب آلبالو و آب زرشكي بودم كه هر لحظه امكان داشت بعنوان مواد اوليه بمب دست‌ساز ضبط شوند. بنا براين تا يك آقا و خانم را ديدم كه مشغول بازرسي وسايل مسافران هستند، چرخ‌دستي‌ام را به سمتشان هدايت كردم و پاسپورت به دست بقول بچه‌ها رفتم تو شكمشان. نتيجه‌اش اين شد كه طرف به من اشاره كرد رد شوم (شايد فكر كرد بمب‌گذار انتحاري هستم) و خِرِ يك آقاي شيك‌پوش را چسبيد كه داشت بدون توجه به آنها رد مي‌شد. طبيعت بشر است ديگر!
 

18 June: RoissyBus and more

Well, it's actually very easy to get from Charles de Gaulle Airport  to Paris. There's a bus service from the airport to the city centre called ROISSYBUS (Roissy is another name for Charles de Gaulle Airport, because it is located near the village of Roissy). Anyway, you get the ticket for 6-7 €, you complain about the price a bit if you are a third-worlder like me, which is exactly what I did, which elicited a surprised response from one of the ticket sellers who believed it was actually quite cheap, which made me explain that it was expensive for me, which elicited a smile this time and made the ticket seller actually get round the counter and give me a detailed set of instructions as to where and how exactly to get on the bus.

The ride to the city was quite uneventful and nice. As we were passing through the suburbs of Paris, my first impressions were "how very much like the north of Iran" and "but cleaner" and finally "but not as clean as I expected." We went past La Défense, which is the modern part of Paris with skyscrapers hosting big international companies. Here, unlike Iran, you are not allowed to just get into the heart of the city, start bulldozing a 300-year old building and build a monster of a shopping centre in its place. No, sir, Parisians treat their city with respect. You want to build some modern monstrosity? OK, go over to La Défense or some other areas. But in the older parts of Paris, you either don't touch the building, or if it really needs restoration, renovation, rebuilding or whatever, the bottom line is you have to keep the facade while rebuilding the building.

I got off the bus at Opera, a neighbourhood in the centre of Paris. As I was stepping off the bus with my heavy luggage, I happened to meet the eyes of an old French lady sitting at the bus stop waiting for her bus. I smiled. She smiled back. I pushed my luggage to one corner, looked again in her direction, another smile. She cocked her head to one side with a questioning expression. So I went over, said hello, got a "bonjour" in response, and showed her my address. Now, imagine if you can a conversation between me and this very kind and helpful French lady, whose English vocabulary did not exceed 3-4 words, but miraculously we did manage to communicate... somehow. She directed me to the Taxi rank, a little further away. I asked her how much it would cost me to get where I wanted, you know how: taxi ... how much?.... no reaction from her... so I used my fingers... five Euros? ten euros? ... Ah, she got it ... she said how much it was in French, but if you know any French you know how difficult it is to understand French numbers, so she finally decided it was no use, took a 10-Euro note out of her purse and showed it to me. But she also warned me: "10 euros for us... but for you?" (Cocking her head to one side again, another questioning expression). So, I said goodbye to her, got an au revior in response, pushed my luggage in front of me, crossed three little tiny streets, and got to the taxi rank.

The driver was a nice young man speaking very little English. Before getting into his taxi, we did quite a bit of haggling over the fare. He assured me that it wouldn't cost me more than 15 Euros. (15 Euros!!!). Any way, I got in. Taxi drivers in Paris all have maps, some even use GPS. We chatted a bit on the way. The driver showed me the interesting buildings and told me their names. We went past Jardin des Tuileries and Musee du Louvre and also caught a glimpse of Notre-Dame.  There was quite a bit of traffic but on the whole it was a nice ride. We had a little difficulty finding the address, but we finally made it. (about 13 €)

I got into the building, called Cite Internationale des Arts, where my wife's atelier was. It is a five-storey building almost overlooking the Seine River. The building is a collection of studios which are rented out at reasonable prices to artists from all over the world. Many governments, art universities and cultural centres from around the world have made arrangements for the exclusive use of some of these studios for their art students and artists. Farah, the last queen of Iran, also got four of them. They were left unused for some years, but now it is some years they are being used again to house Iranian artists who can in this way get the kind of experience they would otherwise never get.

Anyway, I went right up to my wife's room and rang the bell only to find out she was not in. Didn't I tell you it was meant to be a surprise? My wife actually expected me one week later.

So, here I was in the middle of yek mamlekate gharib, with heavy luggage and behind closed doors, and if I knew my wife she wouldn't be back for at least 5-6 more hours. So, what was I supposed to do? Well, I left most of my luggage by the atelier door and went back downstairs to find somebody at the reception. And that's where all the trouble started. I had had a virtually hassle-free journey from the heart of Tehran to the heart of Paris and now in the last few meters I was going to face my first problems. First, it took me half an hour to prove to them I was who I was.  Then another half an hour of haggling till I could persuade them to at least open my wife's atelier's door and let me put my luggage in. (But you see, Monsieur, we don't have your wife's authorisation to open the door!) It took all my natural powers of persuasion and god-given charm (!) to get them to do that.
 

Georges Pompidou Centre

So, with my luggage out of the way, it was time for me to set about discovering Paris for myself. I first headed for the Centre Pompidou nearby to have a look at this cultural centre I had heard so much about. The Georges Pompidou Centre bears the name of an ex-president of France who apparently had the centre built as a way of bringing culture and science into the heart of the streets within easy reach of ordinary people. It is an unusual building with all the installations (piping, wiring, etc) contained within coloured tube-like structures which are all on the outside rather than hidden inside, causing the building to look somewhat like an oil refinery. This unusual design is the brainchild of two Italian and one British architect. The building contains a huge library and the National Museum of Modern Art containing works from such modern artists as Bonnard, Matisse, Picasso, Dali, etc. I went to the library, which consists of four huge floors. The most striking feature of the library to me, however, was neither its size nor its unusual architecture. It was, rather, the people inside. You just can't imagine the variety of races they were from. They came in all sizes, colours, shapes, whatever. Imagine huge reading halls with rows upon rows of shelves, and at the desks scattered at random black people, white people, Orientals, Latin American people, big, small, old, young, frail..., and the hairstyles! Wow! In no hair salon anywhere on the face of this planet are you going to see such a variety of hairstyles. Next time I go there, I must take my camera with me. And all these different people were sitting peacefully next to each other, reading, doing research, making notes, tapping away at their laptops. It's just heavens for some of our bache-kharkhoons!
 

These people have taste!

And I also took the opportunity to walk around some of the old narrow streets. Now there is one thing to be said about Parisians. You like them or not, you have to concede that these people have Taste (with a capital T). The houses, shop windows, flower boxes, they just exude good taste. It's simply a very very beautiful city. Those of you who know me, know that I am not given to bouts of exaggerated enthusiasm, but Paris really deserves the praise. You can walk around the streets of Paris and lose count of the minutes and the hours, and I am not talking about just some historically important streets with monuments in. About every street in Paris has something worth seeing.
 

19 June: Notre-Dame

The Seine river passes through Paris in a curve, branching two times while doing so and thus forming two islands, called Ile de le Cité and Ile Saint Louis. It is on the first of these islands that Notre-Dame de Paris is located.

Notre-Dame is right in the centre of Paris. To be exact, it is the centre of Paris. All distances in Paris are measured from a point in the front courtyard of Notre-Dame. It is said that the whole city of Paris started from these two islands and gradually grew around them.

Notre-Dame, this marvelous piece of gothic architecture, took a very long time to built. It was built over a period of nearly 200 years from late 12th to early 14th century.

I haven't been inside the building yet. I will tell you more about Notre-Dame when I have.

نوتردام را اگر بخواهيد با يك كلمه توصيف كنيد، آن كلمه احتمالاً «مخوف» خواهد بود. اين البته نظر همسر گرامي است كه من هم با آن موافقم. حتي در يك ظهر آفتابي هم نوتردام احساس رعب ايجاد مي‌كند چه رسد به شبي تاريك و پنهان شدن ماه در پشت ابر و زوزه باد و ...  (جاي كريستوفر لي خالي).

البته اين حال و هواي نماي شمالي و شرقي آن است. نماي غربي آن كه در واقع محوطه ورودي بنا است و دو برج تقريباً هفتاد متري دارد خيلي دوستانه‌تر است. در كف همين محوطه است كه كاشي‌اي هشت‌ضلعي مركز پاريس را مشخص مي‌كند.

This spot, on the pavement by the west door of Notre-Dame, is known as "kilometre zero". This is where all of the main road distances in France are calculated from.

 در اين محوطه مي‌توانيد توريست‌هايي را از سراسر دنيا ببينيد كه تماشا كردنشان لااقل باندازه خود نوتردام جالب است.

در همين جا اغلب آقاي ميان‌سال مهرباني را خواهيد ديد كه كيف دستي پر از ناني به دوش دارد و مشغول غذا دادن به پرنده‌هاست. كافي است از او خواهش كنيد تا تكه ناني به شما بدهد و يادتان هم بدهد چگونه آن را نگه داريد كه پرنده‌ها بيايند و از دستتان غذا بخورند. اغلب بچه‌ها از اين كار بسيار لذت مي‌برند. آنهايي هم كه مثل ما دلشان جوان است همينطور.

در مورد پرنده‌هاي پاريس هم نظري دارم كه بعداً خدمتتان خواهم گفت.

اين هم عكسي در مورد غذا دادن به پرنده‌ها كه خدمتتان گفتم:

19 June: The River Seine

At this time of the year it gets dark in Paris at 10 p.m., and the River Seine, which runs through the heart of Paris, is simply the place to be in late evening or at night. Why have you dinner cooped up inside a small flat when all you have to do is pack your dinner, grab your bottle of orange juice and stroll towards the Seine? And that's exactly what Parisians do. As it starts to get dark you see flocks of young and old people streaming towards the Seine and lodging somewhere on its banks. And all sorts of entertainment go on there: music, singing, dancing and what not. Here is a picture of some of these night-time activities.

It's all very simple: a light dinner, a bottle of orange juice - red or white, doesn't mater - a seat somewhere on the banks of the Seine, and as the poet says even the king would be a pauper compared with you.

آي بي‌حيان اين فرانسوي‌ها! آي بي‌منطقن اين فرانسوي‌ها. هي چپ ميرن راس ميرن همديگه رو ماچ مي‌كنن! (ماچ مي‌كنند ها!)آخه آدم يكي رو دوس داره ماچش مي‌كنه؟ ولي اين فرانسوي‌ها مثل ما ايراني‌ها منطق حاليشون نميشه. اينه كه تو پاريس اگر ديديد يه آقا و خانم - نه لزوماً جوان - روز روشن روي صندلي پارك يا سر چهارراه موقع خداحافظي همديگه رو بغل كردن و حالا نبوس كي ببوس تعجب نكنيد. (من ماچ تا يك دقيقه و  نصفي‌اش را ديده‌ام ولي مي‌گن ميانگينش طبق آخرين بررسي‌ها حدود دو دقيقه و بيست و سه ثانيه و چهل و سه صدم ثانيه‌اس.)

داشتم چي مي‌گفتم؟ آها، رودخانه سن. براي ما ايراني‌ها كه با اقتصاد شكوفا و قدرت خريد بالامون ميايم پاريس يكي از بهترين «تفريحات سالم» قدم زدن در كناره رود سن است. روزش يك جور لطف دارد و شبش يك جور. انعكاس نور بناهاي پاريس بر آبهاي سن مناظر زيبايي پديد مياورد كه مي‌شود دقايقي طولاني را به تماشايشان گذراند.

اين هم عكسي از رودخانه سن (با نوتردام در پس زمينه‌اش) در شب.

راستي اينجا رسم است آخر هفته‌ها خيابانهاي كناره سن را به روي ماشين‌ها مي‌بندند و مي‌گذارند در اختيار دوچرخه‌سوارها و پياده‌ها كه كنار سن جولان بدهند و راحت‌تر از مناظر لذت ببرند.

در پاريس نكات ظريف بسياري در نظر گرفته شده و رعايت مي‌شوند تا زندگي را براي ساكنان شهر راحت‌تر و دلپذيرتر كنند، مثل همين مسئله كه برايتان گفتم. يكي ديگرش هم در مورد جدول خيابان‌هاست كه بعداً برايتان مي‌گويم. عجيب است ولي ظاهراً در اين شهر فرض بر اين است كه ساكنان شهر آدمند و حق دارند خوب زندگي كنند و از زندگيشان لذت ببرند. حاليشان نمي‌شود ديگر، آن از ماچ كردن در ملأ عامشان، اين هم از سبك و سياق زندگيشان!
 

نكته توضيحي براي دانشجويان محترم فرايند

دانشجويان فرايند كه اين سطور را مي‌خوانند لطفاً توجه بفرمايند اينطورها نيست كه من خداي نكرده زبانم لال تحت تأثير فرهنگ اجنبي قرار گرفته و خوش‌اخلاق‌تر شده باشم. اخلاق من در تعطيلات و مسافرت كلاً همين طور است، برگشتم سر كار همان آش خواهد بود و همان كاسه، يعني از «اخلاق خوشِ مسافرتي» تغيير خواهد كرد به «اخلاق خوشِ كاري» كه همگي با آن آشنا هستيد. اين  را توضيح دادم از باب آرامش خيال برخي از دوستان كه اظهار نگراني كرده بودند!
 

20 June: Versailles

My wife's cousin, his wife and their daughter, who live in France, were kind enough to take us to Versailles in their car. We picnicked near a pond quite close to Versailles and then headed for the palace itself.

Versailles was built on the orders of Louis XIII as a castle by his architect Philibert Le Roy. His son, Louis XIV, commissioned an architect (Le Vau), an interior designer (Le Brun) and a landscape gardener (Le Nôtre) to give his father's castle a more brilliant imperial look.

Over years many other architects have worked on the palace, building new facades, adding extensions, etc.

ورساي را از بيرون كه مي‌بينيد عظمتي دارد، بنايي است در اندر دشت. داخلش اما حسابي مأيوستان مي‌كند. باصطلاح اتاقهاي مجلل و تزئينات داخلي‌اش براي ما كه به ظريف‌كاري‌هاي شرقي عادت داريم قدري آبكي است. غلط نكنم معمار داخلي لويي چهاردهم كل كار را يكجا كنترات داده به يكي از بناهاي دست چندم يكي از شاه‌هاي خودمان. خلاصه حسابي خورد توي ذوقمان. حيف 12 يورويي كه وروديه داديم.

البته از حق نگذريم بابت اين 12 يورو يك كارهايي هم كرده بودند. مهمترينش آنكه هنگام ورود دستگاهي شبيه واكمن مي‌دادند دستتان كه اطلاعات جامعي درباره قسمتهاي مختلف قصر به شما مي‌داد. كافي بود ماس‌ماسكش را بكنيد توي گوشتان، زبان مورد نظرتان را انتخاب كنيد، و حواستان باشد به تابلوهاي كه در قسمتهاي مختلف قصر نصب شده بودند و به شما مي‌گفتند حالا دكمه شماره چند را فشار دهيد. به اين ترتيب هر قسمتي را بازديد مي‌كرديد، مي‌توانستيد بفهميد نامش چيست، تاريخچه‌اش چگونه است و چه كاربردي داشته و از اين جور چيزها. چه چيزهايي به عقلشان مي‌رسد اين كفّار!
 

ولي هر چه قدر داخل ورساي نااميدكننده بود، باغهاي آن نفس‌گير. محوطه‌اي وسيع با درختها، آب‌نما‌ها و حوض‌ها، و مجسمه‌هايي به راستي زيبا. نكته نامعمولش براي من علاقه فرانسوي‌ها به مكعب مستطيل درآوردن درختها بود. توجه بفرماييد عرض كردم درخت، نه درختچه. تعداد بسيار زيادي درخت تناور را به اين شكل درآوردن نبايد كار راحتي باشد.
 

21-23 June: Fever and chills

لااقل در اين فصل سال، پاريس آب و هوايي بسيار متغير دارد. ابر، باد، باران، آفتاب. در هر لحظه، يك يا تركيبي از دو يا چند تا از عناصر فوق ممكن است پيش بيايد. ابر و باد؟ بله! ابر و باد و باران؟ بله! ابر و باران و آفتاب چطور؟ آنهم بله! در پاريس بارها مي‌شود آفتاب در چشمتان باشد و همزمان بارش قطرات باران را بر صورتتان حس كنيد. و همه اينها بدون اطلاع قبلي با فواصل چند دقيقه‌اي جاي خود را به يكديگر مي‌دهند. حتما ً‌مي‌گوييد چه جالب! چه آب و هواي دوست‌داشتني و باحالي! واقعاً هم همينطور است. آسمان آبي پاريس و ابرهاي رويايي‌اش را هم به آن اضافه فرماييد ديگر چه شود! فقط...  فقط مشكل اين است كه حقير بفهمي نفهمي قدري سرمايي تشريف دارند.

روزي كه در ورساي بوديم هوا همانطور بود كه خدمتتان گفتم. آفتاب گرم: كاپشن را در آورديم. ابر و باد سرد: كاپشن را پوشيديم. آفتاب سرش را از پس ابر بيرون كرد: خودمان را خلع كاپشن كرديم. چند دقيقه نگذشته بود دوباره همه جا را ابر گرفت و نم باراني شروع شد: ديگر حوصله‌مان سر رفت، گفتيم اينطور كه نمي‌شود. بي‌خيال. جواب بي‌خيالمان را هم چند ساعت بعد گرفتيم. اولش مورمور و سرما سرمايمان شد، بعدش سر درد و احساس خستگي.

«حالتان گويا چندان خوب نيست. قرص مكيدني بدهم خدمتتان؟» اين از همسر پسرخاله عيال.
«نه، خوبم. سرماخوردگي جزيي است. برطرف مي شود.»
«مواظب باشيد آب به آب شده‌ايد سرما نخورديد.» اين هم از پسرخاله عيال.
«نه، چيزي نيست.»

چيزي نيست؟ نشان به آن نشان كه همان شب تب و لرزي شروع شد كه مانندش را از زمان كودكي به ياد ندارم. دو شب و سه روز درجه حرارت بدنم مانند پاندول از سرماي قطبي به گرماي استوايي نوسان مي‌كرد. عاقبت شب سوم زير چهار پنج تا پتو عرق كرديم و تبمان شكست. آخر فرانسه هم شد كشور؟

نتيجه اخلاقي داستان؟ اگر آمديد پاريس و هوا در طي يك روز بيست دفعه تغيير كرد، شما هم بيست دفعه كاپشن‌تان را در مي‌آوريد و مي‌پوشيد. يه وقت نگيد بي‌خيال ها!

از آنجا كه در اين سه روز جايي نرفتيم كه شرحش را برايتان بگويم، بجايش چند نكته كوتاه كنكوري خدمت شما تقديم مي‌كنم:
 

The French are better than the Iranian, a little bird told me.

One of the first things that strikes you upon arriving in Paris is the large number of birds that seem to be everywhere. I don't know whether there really are more birds in Paris than elsewhere, but one thing is for sure: the birds in Paris certainly make their presence felt. And how do they do that? Well, French birds seem to claim certain rights for themselves that some human beings may be unsure of possessing in our own country.

French birds go wherever they like, fly whatever way they like, walk into or along or across wherever they like, assured in the knowledge that nobody is going to bother them. Nobody will ever shoo them away, or throw a stone at them or try to hurt them in any way.

So, if you happen to be walking along a busy pavement, it's not only the people that you should be careful not to bump into, it's also the birds, pigeons mostly, but also sparrows. And if you happen to come face to face with a French pigeon and be on the verge of a head-on collision, it will obviously be you - and not the bird - who should make adjustments to your speed or try to somehow maneuver past the bird. You see, French birds know their rights and they stick by them. Or if you are just strolling down Avenue des Champs-Elysées and suddenly feel something swooping past your head with a distance of only a few centimetres, there's no cause for worry. It is just a French bird making sure you know your place in the French hierarchy, which is, from top to bottom, the dog, the bird, and finally the man.

But to me it all goes to show a fundamental difference between our and the French mentality. French people, French children even, don't hurt animals, don't kick them, don't throw stones at them, so birds feel safe with them.

Based on my observation of the way birds behave, I have to concede that, in this respect at least, the French are better human beings than the Iranian.
 

آزمون چندگزينه‌اي با پاسخ تشريحي (يا: هنرش گفتي، عيبش نيز بگوي)

پرسش اول: آب پاريس ...
1. خوب است
2. متوسط است
3. بد است
4. هيچكدام

پرسش دوم: پاريس شهري است ...
1. بسيار تميز
2. تميز
3. نه چندان تميز
4. كثيف

پرسش سوم: پاريس ولگرد و بيخانمان ...
1. ندارد
2. خيلي كم  دارد
3. نسبتاً زياد دارد.
4. بسيار زياد دارد.

پاسخ تشريحي پرسش اول:
گزينه چهارم درست است. آب پاريس را تنها با يك صفت مي‌توان توصيف كرد و آنهم «افتضاح» است. آب لوله‌كشي‌اش كه بازيافت شده است و تنها به درد شستشو و مانند آن مي‌خورد، آب بطري هم كه  از فروشگاه مي‌خريد چندان بهتر نيست. كافي است يك بار با آن چاي درست كنيد تا بفهميد منظور من چيست. اولين نشانه اين كه اين آب يك چيزيش مي‌شود لكه‌هاي روغن مانندي است كه در سطح چاي مي‌بينيد. كم كم كه از چاي‌تان ميل مي‌كنيد روي ديواره فنجانتان هم لكه‌ها و دانه‌هاي تيره‌رنگي پديدار مي‌شود كه اگر رنگ فنجان روشن باشد،‌البته تركيب‌هاي هنري بديعي به‌وجود مي‌آورد كه شايد بپسنديد و شايد هم نه. خلاصه بايد پنج شش جور آب امتحان كنيد تا آبي پيدا كنيد كه هم خيلي گران نباشد هم با ذائقه هنري و غير‌هنري‌تان جور در بيايد.

پاسخ تشريحي پرسش دوم:
گزينه سوم درست است. پاريس آنقدرها هم كه از يك پايتخت اروپايي انتظار داريد تميز نيست. يك علتش شايد تعداد زياد توريست‌ها و مهاجران باشد. سگهاي ملوس خانمهاي پاريسي هم كه گلاب به روتون كمي آداب‌داني‌شان مي‌لنگد جاي خود را دارند.

پاسخ تشريحي پرسش سوم:
گزينه سوم درست است. در گوشه و كنار شهر، بيخانمانهايي كه داخل جعبه و كارتن زندگي مي‌كنند يا شب را روي كارتن و زير سقف آسمان به روز مي‌رسانند، كم نيستند. مي‌گويند دولت خوابگاههايي براي اينگونه افراد در نظر گرفته ولي خيلي‌هاشان زندگي در كنار خيابان را ترجيح مي‌دهند.

بفهمي نفهمي كلاسشان هم  قدري از بيخانمانهاي ما - و گاه از خود ما -  بالاتر است. اغلبشان كوله‌پشتي و كيسه‌خواب دارند. باور بفرماييد يا نه با خودتان است، ولي يكيشان هست كه ماشين هم دارد. فرهنگ خاص خودشان را هم دارند. كم نيستند آنهاييكه در همان گوشه خيابان كتاب يا روزنامه‌اي در دست در حال مطالعه‌اند. در واقع مي‌گويند بعضي‌هاشان يك پا اديب هم هستند. چند روز پيش يكي‌شان را ديدم كه در همان منزلك حقيرش، قوت لايموتش را با پرنده‌ها تقسيم مي‌كرد. پاريس است ديگر، ولگردهايش هم رنگ و بوي پاريسي دارند.
 

افسانه غرور ملي فرانسوي‌ها!

كجايند آنها كه ما را از غرور ملي فرانسوي‌ها مي‌ترساندند؟ «فرانسوي بلد نيستي؟ كلاهت پس معركه است آقا. فرانسوي‌ها انگليسي صحبت كني جوابت را نمي‌دهند. بس كه روي زبان و فرهنگشان تعصب دارند اين ملت!»

There's no arguing that the French are proud of and attach great importance to their language and culture, but this is a far cry from the supposed blind prejudice we were told about.

To my experience, the French are very helpful people, who despite their proximity to England do not generally know English very well, but still do their best to help you along in their broken English. So, if you ask a Frenchman or Frenchwomen something in English and get a response in French, the most likely explanation is that the poor Frenchman or Frenchwoman doesn't know any English at all! Time and again I have stopped French people in the street, asking for directions, etc and they have always done their best to help me in their poor English.

So, in a nutshell, it is not that the French are prejudiced, it's just that the poor average Frenchman is not much of a linguist!
 

رُز چيست؟ قورمه‌سبزي چيست؟

رُز چيست؟ در برابر چنين پرسشي، طبيعي‌ترين پاسخ آن است كه بگوييم «نوعي گل». مشكل اينجاست كه اگر طرف مقابلمان ضريب هوشي‌اش در مايه خودمان باشد، ممكن است برگردد بگويد «آها، يعني چيزي در مايه خرزهره!». اين پاسخ كاملاً منطقي، علاوه بر گرفتن حال آدم، فايده ديگري هم دارد، و آن اين است كه به ما نشان مي‌دهد براي توصيف پديده‌ها به هيچ وجه كافي نيست تنها نوعشان را قيد كنيم.

به همين سياق، «پاريس شهر است» ممكن است به اين منتهي شود كه «آها! چيزي در مايه علي‌آباد كتول». اگر پاريس سوربون دارد، علي‌آباد هم به دانشگاه آزادش مي‌نازد. «پاريس شهري است بزرگ، يك پايتخت!» هم توصيف چندان بهتري نيست، چرا كه ممكن است جواب بگيريم «آها! چيزي در مايه همان تهران خودمان!». مي‌بينيد كه براي توصيف پديده‌ها، طبقه‌بندي كلي و گاه حتي جزئي‌تر آنها ممكن است خيلي كارگشا نباشد.

راه رايج ديگر براي توصيف پديده‌ها آن است كه بگوييم از چه تشكيل شده‌اند. قورمه‌سبزي تشكيل شده است از مقداري آب، سبزيجات، گوشت، لوبيا و برخي چيزهاي ديگر. اين نوع تعريف احتمالاً نتيجه‌اش اين مي‌شود كه بگوييم «پاريس تشكيل شده است از مقداري - ببخشيد، تعدادي - كافه، گالري، بوتيك، و برخي چيزهاي ديگر.» كه اتفاقاً نسبت به روش قبلي، تصوير بهتري ا&